Having a head-to-head with the Mont Ventoux

At the end of the day, when my legs feel like exploding and my bottom will hate me for several days, the question rises if it’s all worth it? We’ve raised 230.000 euro’s for Clini Clowns, Fight for cancer and Homeplan, I had a great time climbing that mountain, battling myself and coming out victoriously. And of course, a couple of days in the sun, wine-tasting, visiting some cultural Roman towns and enjoying the company of 200 other mad cyclists has been great fun….

At 9 in the morning I’m anxious to start, although we first need to get to the starting point, which is a full half hour riding my bike up hill. Great for warming up, NOT! For the first time in my life, I decide to take it slow in the beginning, so when we’re finally let loose on the mountain I see loads of cyclists passing me with great speed. The first stage of the climb is about 9%. Slowly but surely, I find my rhythm which is determined by various artists on my Iphone. Rammstein, Faithless, some crappy 90’s stuff and some nice ballads are keeping my pace steady. After 4K, the Ventoux, gives inn a little and drops it’s increase to 5%. My legs feel a bit relieved, but only for a short time as my pace quickens. Although the increase quickly rises again to a nice and uncomfortable 12%, the 10K break is coming up. After refilling my water bottles and trying to digest some awful gels, I decide to get back on with it. After 15K there is a welcome drop to almost 4% as some restaurants meet the eye. No time for a nice beer of cup of wine, I need to get to the top! As the Ventoux slowly but gently increases its percentage again, I see the White Tower. When you see the White tower for the first time, you’re fooled in believing you’re almost there, but another 3K is still anxiously awaiting. Again, the Ventoux will try to defeat you by throwing another whopping 9% at you for the last stretch. At the top the finish flag proudly salutes you, almost wheeling you in.

The Ventoux is definitely a though climb. It’s 21 kilometres, breath-taking sights and moonlike landscape at the top will humble you and make you feel alive more than anything. But as I take a moment on the top to celebrate this accomplishment, my mind is already set for the thing I love doing most. DESCENDING! The immense rush and thrill of descending, is the greatest gift of climbing. With a smooth 75km/ph, wind rushing through my hair I’ve already decided, I’ll be back, better and stronger next year.

 

Heerlijk genieten van de Zon!

Lekker met Zon!! 
Geniet volop van de zomer met dit heerlijke frisse blonde speciaalbier van Brouwerij Heuvel. Voor maar €2,50 per flesje proef je de zon en is de verkoeling nabij. Wie meer dorst heeft of bijvoorbeeld een leuk geschenk aan vrienden of familie wil geven kan ook voor de One Cycling Team korting gaan. Dan betaal je voor 8 flesjes Zon maar €15,00! Met de aanschaf van dit pakket steun je onder andere Clini Clowns, Homeplan en Fight for cancer.

Bestel snel op onze webshop

“A higher hell”

In the fall of this year I am riding up Mount Mont Ventoux, one of the toughest and most infamous climbs in cycling. Or as French philosopher and cycling fan Roland Barthes once called it: "a higher hell, “the Ventoux is a god of evil, to which sacrifices must be made. It never forgives weakness and extracts an unfair tribute of suffering”

Each year I choose a cycling challenge that will not only push my limits, but will also

support and donate to a charity foundation. This year I have chosen to enter the Alpentocht. A one day climb of mount Mont Ventoux. A giant of a mountain with a 21,5 km climb and an average of ascent of 7%. A mountain that houses a lot of history and Tom Simpson memorial as the one-time world champion cyclist collapsed on his bike and died during Stage 13 of the 1967 Tour de France, just 1½ kilometres from the summit. Alpentocht will donate all donations made to Cliniclowns, Love life fight cancer and Homeplan.

So why do I do this? A question that passes my mind thousands of times during the climb, as sweat will continue to drench my jersey and shorts, as irritating flies will swarm my face and neck, and as my legs will howl in pain. Having hands on experience battling terminal illness, I understand the struggles and insecurity that will take a hold of your life. The everyday challenge of finding the energy and motivation to continue this battle is a lot like climbing a mountain. Not able to look beyond your own field of sight, not knowing when the ascent increases and not knowing when the climb is finished. All you can do is continue pedalling, hoping that the finish is near and that the mountain will be gentle. It is this hope, that will constantly ignite your fire and will lessen immense burdens. This hope, will allow you to forget pain and tiredness. And it’s this hope that will keep you alive. Having hope is great, but giving it to someone who needs it more, is even greater. So that’s why I do this, giving hope for those in need.

If you would like more information about my activities or support me, please do so through the following link: www.onecycling.nl or donate directly on http://www.alpentocht.nl/2_1419_Daniel_Kiewiet.aspx

Dichter bij de kern dan ik dacht

Wat een ervaring! Overweldigend, dankbaar en met enige weemoed kijk ik terug op een weekje Alpe D‘HuZes. De eerste klim nog vers in mijn geheugen…

Als het startschot klinkt voor de 11de editie van Alpe D’huZes sta ik zo ver achter in de straten van Bourg D’Oisan dat ik die nooit gehoord heb. 10 minuten na half 5 in de ochtend komt er dan ook voor mij beweging in het peloton. Langzaam maar zeker peddel ik tussen bijna 5000 andere deelnemers naar dat zware maar onvermijdelijke eerste stuk van de Alp. Dan schreeuwen mijn benen het uit, de Alp start hier!! Terwijl ik overal om mij heen derailleurs piepend en krakend hun uiterste best hoor doen om gebiedend de juiste versnelling te vinden, daalt er een surreële kalmte over mij heen. Mijn fiets en ik worden langzaam maar zeker versmolten tot één instrument. Een instrument waaraan deze Alp ondergeschikt is. Deze 21 bochten zijn doel noch tegenstander, maar een middel. Een middel om te komen tot mijn ware kern.

Langzaam maar zeker ontstijg ik de eerste bochten. De duisternis verhult iedere keer weer de steilte en lengte van het aankomende stuk. Het parcours wordt uitgezet door de ontelbare led-lampjes die al dansend een weg naar boven proberen te vinden. Bocht 16 markeert het einde van het eerste zware stuk. Stoïcijns vervolg ik mijn weg naar boven en laat ik de bouillon, komkommer en ontbijtkoek even voor wat het is. De continue energie die ik aan het leveren ben, malen de pedalen in een dwingend ritme rond. Stukje bij beetje glijden mijn gedachten verder weg. De wereld wordt smaller. Voor het eerst begeef ik mij tijdens een klim in een tunnel van concentratie en focus. Een ervaring die ik herken van het afdalen. Terwijl mijn gedachten afdwalen, wordt het steeds mistiger.

De dalende temperatuur en de verstikkende mist kunnen niet voorkomen dat bocht 7 in zicht komt. In mijn hoofd markeert dit het laatste stuk van de Alp. Complete onzin natuurlijk, want ondanks de 6 bochten die nog resten, worden de afstanden ertussen steeds groter. Als het landschap zich verbreed, begint de strijd naar de top. Iedere bocht is vanaf hier uitgerust met een volledig draaiende disco, en het aantal toeschouwers neemt toe. Aanmoedigingen en “Hermannetjes” (lees duwtjes in de rug) komen steeds meer voor. De een fietst nog met alle gemak omhoog, terwijl de ander met een van pijn vetrokken gezicht uit alle macht zijn stuur recht probeert te houden. Het lijkt wel of iedereen met een fototoestel is uitgenodigd om vandaag, hier en nu mijn strijd vast te leggen. Bij de eersten komt nog mijn ongeschonden glimlach tevoorschijn, maar na enkele meters geef ik het op. Dan maar au naturel op de foto. Vastberaden, zwoegend en hardwerkend, is misschien wel dichterbij de kern dan ik dacht.

Bocht 1 geeft moed, die al snel in je schoenen wegzakt als je merkt dat het dorp niet vlak blijkt. Gemene meters leiden je het dorp in, die de laatste energie uit je benen persen. De verlichting die je voelt als je boven in het dorp komt, voelt als een warm bad. Snel schakel ik bij en vleugels begeleiden mij naar de finish. Hier komen pijn, verdriet en euforie samen. Terwijl ik overtuigend de laatste 100 meter van het parcours afleg, word ik gegrepen door de belofte aan mijn dochter. Met 5 jaar nu nog iets te klein, maar al vastberaden om over 2 jaar samen met mij te fietsen. De toekomst van Alp D’HuZes en die van mij zijn in goede handen.

De mythische berg

Iedereen die over de A7 naar het zuiden van Frankrijk komt, probeert een glimp van haar schoonheid op te vangen. En wie geluk heeft kan bij heldere dagen de reus van de Provence aanschouwen, de mythische berg, de Mont Ventoux. Haar naam is opgedragen aan Vintour, de Keltische god van wind. Zeer toepasselijk natuurlijk als je bedenkt dat windsnelheden tot 300 km per uur zijn gemeten op haar flanken.

De eigenwijsheid waarmee deze berg het landschap domineert en vormt dwingt respect af. Dit is een berg die je niet zomaar beklimt. Hier is geen herenakkoord mogelijk over spaarzaam klimmen. Deze berg legt jouw haar ritme op, haar versnelling en volgens haar regels. Al jaren spreekt deze berg tot mijn verbeelding en zie ik voor me hoe we gezamenlijk verwikkeld zijn in een strijd om onze wil. Ik, die uit alle macht probeert de top de bereiken, zij die alles in zal zetten om mij daarvan te weerhouden. Een heroïsche strijd ontpopt zich, waarvan de uitkomst allesbehalve zeker is. Langzaam maar zeker schuif ik naar de top terwijl hitte, kou en wind mijn lichaam tarten. Terwijl zij haar zinnen alweer op een andere fietser heeft gezet die net als ik uit alle macht de top probeer te bereiken tril ik op de top euforisch na van de geleverde strijd met als prijs het wonderschone uitzicht.

In 2017 krijg ik eindelijk de kans om me te meten met deze berg. Waar menig fietser gestreden heeft, zal ook ik strijden. Strijden om de top te bereiken en de inzet voor het goede doel.